17 maja 1940r.

Warszawa... Zastanawiam się czy to miasto jeszcze w ogóle istnieje. Wychodzisz na ulicę.. Strach ogarnia cię całą.. Najgorzej jest gdy słyszysz słowo łapanka.. Od kilku miesięcy mnie ono prześladuje.. Najpierw ktoś krzyczy: "Łapanka! Uciekaj!", później nie masz gdzie uciec, łapią Cię, stawiają przy ścianie i... Ładują na te swoje samochodziki, wiozą długo, a ty się zastanawiasz, o co cię zapytają, co zarzucą, czy w ogóle będą o coś pytać.. Każą Ci wysiadać.. Prowadzą do budynku i zamykają w celi z innymi.. Później biorą na przesłuchanie.. Tak.. Przesłuchanie.. Zaczyna się od tego, że każą Ci siąść na krześle.. Ty nieświadoma tego co się czeka, siadasz posłusznie... Zadają pytanie.. Jedno pytanie.. Ty przecież nic nie wiesz, więc nie odpowiadasz... Wtedy się zaczyna.. Jedno uderzenie, drugie, trzecie.. Upadasz.. Teraz Cię kopią... Po krótkim czasie nic nie czujesz.. Wiesz że boli, ale starasz się o tym nie myśleć... Przestają dopiero wtedy, kiedy przestajesz się ruszać... Teraz nie masz siły nawet wstać.. Gdy z wielkim trudem otwierasz oczy, zastanawiasz się gdzie jesteś.. Wiesz że jeżeli wciąż jesteś w tym piekle , to zaraz po ciebie przyjdą.. Nie odpuszczą.. Tak.. Masz tylko nadzieję, że po pierwszym uderzeniu stracisz przytomność, aby nie czuć tego bólu.. I tak przyjdzie dzień, kiedy zamkniesz oczy i nigdy już ich nie otworzysz.. A może to oni Ci je zamkną...?