"Więc ja chciałbym twoje serce

ocalić od zapomnienia"

Konstanty Ildefons Gałczyński - jeden z najwybitniejszych poetów polskich XX stulecia - urodził się 23 stycznia 1905r.

W 1912 roku rozpoczął naukę w Szkole Technicznej Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1915 roku Konstanty kontynuował naukę w Szkole Komitetu Polskiego, kierowanej przez Władysława Giżyckiego.

W 1923 na łamach dziennika "Rzeczpospolita" ukazał się pierwszy wiersz Gałczyńskiego "Szturm". Pracujący w tym czasopiśmie Kornel Makuszyński bacznie obserwując rozwój Konstantego i roztoczył opiekę nad młodym poetą.

W 1926 r. Gałczyński nawiązał współpracę z  tygodnikiem "Cyrulik Warszawski", gdzie ukazał się pierwszy poemacik "Piekło polskie".

W 1929 r. w Klubie Artystycznym w Alejach Jerozolimskich odbył się pierwszy wieczór autorski Gałczyńskiego. Wiosną 1936r. nakładem "Prosto z Mostu" ukazał się pokaźny tom twórczości Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego pt. "Utwory poetyckie". W 1938 roku za ten tom autorowi przyznano nagrodę literacką.

24 sierpnia 1939 r. K.I. Gałczyński otrzymuje kartę mobilizacyjną i zostaje skierowany do Korpusu Ochrony Pogranicza na granicy wschodniej. 17 września dostaje się do niewoli rosyjskiej i trafia do Kozielska. Z tego okresu pochodzą wiersze "Pieśń o żołnierzach z Westerplatte" i "Sen żołnierza". Jesienią 1941 za odmowę podpisania zgody na przeniesienie w stan cywilny i podburzanie współtowarzyszy, zostaje odesłany do karnej kompanii międzynarodowego stalagu Altengrabow. W pierwszych dniach 1945 roku zostaje przeniesiony karnie do pracy w Tangerhütte, następnie powraca do kraju.

Konstanty Ildefons Gałczyński zmarł 6 grudnia 1953r. na skutek zawału.
9 grudnia został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Pieśń o żołnierzach z Westerplatte

Kiedy się wypełniły dni

i przyszło zginąć latem,

prosto do nieba czwórkami szli

żołnierze z Westerplatte.

( A lato było piękne tego roku ).

I tak śpiewali: Ach, to nic,

że tak bolały rany,

bo jakże słodko teraz iść

na te niebiańskie polany.

( A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety ).

W Gdańsku staliśmy tak jak mur,

gwiżdżąc na szwabską armatę,

teraz wznosimy się wśród chmur,

żołnierze z Westerplatte.

I ci, co dobry mają wzrok

i słuch, słyszeli pono,

jak dudni w chmurach równy krok

Morskiego Batalionu.

I śpiew słyszano taki: - By

słoneczny czas wyzyskać,

będziemy grzać się w ciepłe dni

na rajskich wrzosowiskach.

Lecz gdy wiatr zimny będzie dął,

i smutek krążył światem,

w środek Warszawy spłyniemy w dół,

żołnierze z Westerplatte.

List jeńca

Kochanie, moje kochanie,

dobranoc, już jesteś senna -

i widzę twój sen na ścianie,

i noc jest taka wiosenna!

Jedyna moja na świecie,

jakże wysławię twe imię?

Ty jesteś mi wodą w lecie

i rękawicami w zimie.

Tyś szczęście moje wiosenne,

zimowe, latowe, jesienne -

lecz powiedz mi na dobranoc,

wyszeptaj przez usta senne:

za cóż to taka zapłata,

ten raj przy Tobie tak błogi?...

Tyś jesteś światłem świata

i pieśnią mojej drogi.