Miron Białoszewski - urodzony 30 lipca 1922 roku w Warszawie.

Kiedy wybuchła wojna był uczniem III klasy gimnazjum. Maturę zdał na tajnych kompletach. Również tajnie rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim.

Dzieciństwo i młodość spędził w Warszawie, przeżył powstanie warszawskie. Nie brał w nim czynnego udziału, po upadku powstania miał być wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec, udało mu się uciec z transportu.

Po zakończeniu wojny kontynuował studia. W 1955 roku we własnym mieszkaniu przy placu Dąbrowskiego Miron Białoszewski wraz z przyjaciółmi - Ludwikiem Beringiem i Ludmiłą Murawską - założył teatr, zwany początkowo Teatrem na Tarczyńskiej, a następnie Teatrem Osobnym.
W 1970 zasłynął jako prozaik - po wydaniu tomu "Pamiętnik z powstania warszawskiego", w którym 23 lata po koszmarach wojennych spisał swe przeżycia powstańcze.
Zmarł w 1983 roku na zawał serca.

Swoja twórczość ukształtował w oparciu o sprzeciw wobec utartych konwencji i norm artystycznych. Poezja Białoszewskiego jest bardzo charakterystyczna. Tworzywo językowe autor czerpie  z mowy potocznej:  np. dziecięcego gaworzenia.

Białoszewski jest jednym z głównych przedstawicielu nurtu tzw. poezji lingwistycznej, ukształtowanej na przełomie lat 50 i 60.

Życia sam zapach

ja

jawa

owiędła na płask

oddalonych punktów

pstrość

czyli

je

łączy

sproszy

skreśli

bezwonny stan

a to znaczy ruch

a to wzruszyć

coś z pamięci oddechu:

krążenie

rytm rozkręcony na kwiat

rozgałęziacz pojęć zielonych

bujna kulistość

toczona zwąchań

struktura

każe stąd-dotąd zjawisko

wdech! zaklockowanie!

zamknąć w zamknąć

kryształy

w przezroczyście jedno słońce

zmysłu

nosa

Polski odruch historyczny

15 lat temu duże dzieci

dorośli też peronują swojsko co

do minuty Warszawa-Miński

pół godziny roz...ruchu rozkła-

du

z miejsca

po ciężkim słońcu

tłumy z dziećmi kalekami

pod

miną wejścia w czekanie

nie wiadomo z jakimi gotowo-

ściami na ostateczności ze

szczyptą niepokoju

co by się

dało mimo wszystko