Będąca w ciężkim stanie Celina trafia pod domową opiekę doktor Marii. Maria i Otto przeprowadzają operację w domu. Michał nie mogąc spać czuwa pod drzwiami pokoju, w którym jego Ukochana walczy o życie.
Po kilku godzinach wychodzi Maria.
-Michał Synku. To Cud. Celina żyje. Kula lekko uszkodziła płuco, ale się zregeneruje.
-Mogę ją zobaczyć Mamo? - Mówi zapłakany Michał.
-Za kilka godzin. - Odpowiada Maria
Kilka godzin później.
Michał wchodzi do pokoju, w którym leży Celina, która się wybudziła.
-Serwus Cela.
-Michał. Serwus.
-Jak się cieszę, że żyjesz. - Mówi Michał ze łzami w oczach ze szczęścia. - Jak się czujesz?
-Bywało lepiej. - Odpowiada mająca także łzy w oczach Celina.
-Celina. Serce mi pękało gdy ty traciłaś przytomność. Ostatnie kilka godzin uświadomiły mi ile dla mnie Znaczysz.
-Ty też wiele dla mnie znaczysz.
Michał w końcu zdobywa się na wyznanie - Kocham Cię Bardzo Celina!
-Też Cię Bardzo Kocham! - Celina odwzajemnia wyznanie, jakby słowa Michała dodały jej sił.
Po wyznaniu Michał czule całuje Ukochaną.
Do pokoju wchodzą Maria, Otto, Władek, Bronek i Wanda. Wszyscy są uszczęśliwieni, że Celina przeżyła.
-Michał, teraz twoim obowiązkiem jest być przy Ukochanej. - Mówi Władek
-Wiesz co Władek? Masz rację, ale z chęcią bym wam pomógł przy odbiciu Rudej.
-Michał, damy radę. Ty wykonałeś swoje zadanie i twoje miejsce już nie jest w lesie, tylko przy Celinie - Mówi Bronek
-Uświadomiliście mi, że troska o Ukochaną jest moim najważniejszym celem.
Celina poczuła się bardzo szczęśliwa. Następnie Ona i Michał znów się pocałowali.
Michał, Władek i Bronek poszli zlikwidować Karkowskiego. Następnie po odczytaniu listu po śmierci Janisza Michał idzie po pieniądze. Ale ich nie ma. Idzie do Leny i się pyta o nie.
-Oddałam Woźniakowi. Groził, że zabierze mi Jasia.
-Co takiego?!
-Nie miałam wyjścia. Możesz mnie zastrzelić.
-Niech cię szlag Lena.
-A co u Celiny?
-Dochodzi do siebie. Żyje i uświadomiło mi to ile Ona dla mnie znaczy.
-Cieszę się bardzo, że jesteście razem.
-Dziękuję Lena. Do widzenia.
-Życzę tobie i Celinie Szczęścia.
-Dziękuję.
Michał wychodzi i idzie do Celiny, która leży u Marii i Otta. Oni i Michał się nią opiekują.
Michał jest szczęśliwy mając przy sobie Ukochaną Celinę, której przekazał życzenia od Leny. UB kierując się zeznaniami Toli aresztuje: Wandę, jej matkę, Zośkę i Porucznika Woźniaka.
Akcja odbicia Rudej kończy się sukcesem. Bronek, Władek, Ruda, Katia i cały oddział idą na teren kamieniołomów by przekazać Katię Lewińskiej.
-Mam nadzieję żebyśmy się nigdy już nie spotkali. - Mówi Lewińska
-Też mam taką nadzieję. - Odpowiada Władek.
Nagle teren otacza pluton KBW.
-Poddajcie się, jesteście otoczeni! - Wykrzykuje Pułkownik Jabłoński.
-Idziemy - mówi Władek
-Mamy zakładniczki - odpowiada Jeleń
-Idziemy! - Władek ponawia rozkaz.
-Umawialiśmy się! Dałam im słowo! - Wykrzykuje do Jabłońskiego Lewińska.
-Pertraktujecie z bandytami? To ma być komunistka? - Mówi Pułkownik Lebiediew. - Zabrać towarzyszkę Minister.
-Macie 30 sekund na złożenie broni! - Jabłoński ponawia żądanie.
Jeleń nie wytrzymuje i jako pierwszy odkłada broń i idzie w kierunku samochodu Jabłońskiego i Lebiediewa. Po nim poddaje
się reszta oddziału.
-Jeleń wracaj! - krzyczy Władek.
-Po co nam jeńcy? - Mówi Lebiediew i zabija Jelenia.
Żołnierze KBW likwidują resztę partyzantów, którzy się poddali.
Władek, Bronek i Ruda uciekają, ale ściga ich KBW. Władek nie ma amunicji, Bronek ostatni magazynek, Ruda ma pistolet.
Poza bronią mają kilka granatów.
Władek, Bronek i Ruda trafiają na samochód Lebiediewa i Jabłońskiego, który obrzucają granatami i przy okazji odbijają
Lewińską i Katię, a także zdobywają broń i amunicję.
-Dziękuję wam bardzo, w to co dotąd wierzyłam było złudzeniem - Odparła Lewińska.
-Niech pani wraz z córką ucieka - Mówi Władek.
-Dziękuję. Powodzenia.
-Cześć Wujku. - Katia żegna się z Władkiem.
Władek i Bronek przebierają się w mundury KBW, a Ruda udaje aresztantkę. Pod Warszawą pod osłoną nocy porzucają mundury,
broń i samochód. Docierają do mieszkania Marii.
-Jak się czujesz Celina? - Pyta Michał
-Już lepiej. - Odpowiada Celina, gdy do ich mieszkania ktoś puka.
-Władek, Bronek, Ruda co się stało? - Mówi Michał trzymając Ukochaną za rękę.
-Musimy wszyscy uciekać na zachód. Była wsypa. Cały oddział rozbity. - Odpowiada Władek
-U mnie w szpitalu jest kierowca karetki Czerwonego Krzyża i może was wszystkich zabrać. - Mówi Maria
-Mamo, czy Celina jest gotowa do transportu? Bez niej nie wyjadę. - Pyta się matki Michał.
-Jak niedawno zbadałam Celinę to może jechać. Jest w lepszym stanie. Nie jest tak wycieńczona jak kiedyś Ruda była.
-Zatem jedziemy wszyscy. - Mówi Michał.
Kilka dni później.
Bronek dowiaduje się o aresztowaniu Wandy i jej matki. Wie że nie może nic zrobić by ich uwolnić. Podejmuje decyzję o ucieczce.
Przed wyjazdem podjeżdżają na cmentarz i żegnają się jeszcze z Czesławem i Jankiem. Po czym wsiadają do ciężarówki i odjeżdżają.
Leżąca na noszach w ciężarówce Celina czuje się coraz lepiej. Michał trzyma ją za rękę. Widzą to Maria, Otto, Władek, Ruda
i Bronek. Widząc to zdają sobie sprawę ile Celina znaczy dla Michała. Władek widzi, że jego brat dorósł i że Celina zawsze
była, jest i będzie dla Michała tą Jedną Jedyną.
Po przyjeździe do Monachium Michał i Celina, Władek i Ruda, Maria i Otto zamieszkali w okolicach miasta. Bronek wrócił do Londynu.
Jest piękny późnoletni dzień. Celina wypoczywa w ogrodzie. Nagle podchodzi Michał z bukietem kwiatów i wręcza je Celinie.
-Cześć Cela, Miło Cię widzieć zdrowszą Kochanie. To dla Ciebie. - Zaczyna Michał.
-Dziękuję Ci. - Odpowiada Celina.
-Chcę zrobić coś co powinienem dawno zrobić.
-Co? - Pyta się zaciekawiona Celina, gdy jej oczom ukazało się małe pudełeczko. Michał przyklęknął przed Kobietą swojego
życia i otworzył pudełko. Zobaczyła piękny pierścionek z malutkim brylantem.
-Celina, Wyjdziesz za mnie? - Michał oświadcza się Celinie.
-Tak. - Odpowiada z delikatnym i pogodnym jak słońce uśmiechem Celina.
Michał uradowany wkłada równie uradowanej Celinie pierścionek na palec po czym się czule całują. To wszystko obserwują Władek, Ruda, Maria i Otto, którzy podchodzą do pary narzeczonych i gratulują im.
Nadchodzi dzień ślubu Michała i Celiny. Celina ubrana w śnieżnobiałą suknię ślubną, a Michał w elegancki strój galowy.
-Zebraliśmy się tu przed Obliczem Boga by połączyć świętym węzłem małżeńskim
Michała Konarskiego i Celinę Dłużewską. - mówi ksiądz.
Michał składa przysięgę Celinie:
-Ja Michał Konarski biorę sobie Ciebie Celino za żonę. Ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie
opuszczę aż do śmierci.
Teraz Celina:
-Ja Celina Dłużewska biorę sobie Ciebie Michale za męża. Ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz, że Cię nie
opuszczę aż do śmierci.
Przed kościołem czekają na nich Władek, Ruda, Maria, Otto i Bronek z garściami ryżu. Gdy młoda para wyszła z kościoła wszyscy zaczęli rzucać w nowożeńców. Michał i Celina pocałowali się w deszczu ziarenek ryżu.
Wesele zorganizowano w domu. Zabawa szła w najlepsze. Michał i Celina w końcu są razem szczęśliwi, ale młode małżeństwo oraz ich bliscy i przyjaciele, którzy byli z nimi nie zapominają o tych, których tu zabrakło i o tych, którzy odeszli.
Michał i Celina Konarscy spacerują w ogrodzie.
-Kocham Cię Celinko. - Mówi Michał do swojej żony.
-Ja Ciebie też Kocham Michał - Odpowiada Celina swojemu mężowi.
Po tych słowach Michał i Celina, młoda para, która od momentu gdy się poznali napotykała na różne przeszkody, pocałowali
się na tle pięknego zachodu słońca na bezchmurnym niebie.
KONIEC