Bardzo chciałabym zagrać Lenę Sajkowską, ponieważ jest to moja ulubiona bohaterka Czasu honoru. Myślę, że Lenka w jakiś sposób jest podobna do mnie. W niektórych sytuacjach, które napotykała na swojej drodze, w wyborach, które podejmowała, doskonale ją rozumiem. Na przykład kiedy Janek wydostaje ją z Getta. Ona z jednej strony jest szczęśliwa, że jest z ukochanym, a z drugiej, bardzo tęskni za rodziną. Nie może się cieszyć, kiedy wie, że po drugiej stronie muru są jej bliscy.
Przez pomyłkę Lena z całą swoją rodziną trafia do Getta. Wszyscy muszą zadać sobie pytania, których wcześnie nie zadawali. Muszą zadać sobie pytania o własną tożsamość. Doskonale pamiętam scenę, kiedy Romek zapytał Lenę : "To kim my właściwie jesteśmy ?". Przeżywają w Getcie straszne chwile, a Lena mimo wszystko ma nadzieją, że uda im się wyjść z tego koszmaru. Pociesza, pomaga. Pragnie aby jej rodzina, którą bardzo kocha, choć przez chwilę poczuła się lepiej. Myślę, że zachowałabym się tak samo, choć trudno o tym mówić, dziś, kiedy nie trzeba martwić się o jutro. Zupełnie inaczej byłoby pewnie w czasach wojny. W czasach ciągłego strachu...wojna zmieniała ludzi.
Podziwiam ją za odwagę, której chciałabym mieć więcej. Za wytrzymałość, upór, który pokazała najlepiej w 4 serii serialu. Bardzo chciałabym zagrać tak wspaniałą osobę jaką jest Lena. Jest ona dla mnie autorytetem, który zawsze będzie w mojej pamięci. Nie wyobrażam sobie Czasu honoru bez Lenki, która wprowadza do niego swego rodzaju wrażliwość, radość i " magię ", której nie da się opisać. Wszyscy w tamtych czasach pragnęli szczęścia, myślę, że ona mimo wojny, miała to szczęście gdzieś głęboko w serduszku. Za każdym razem, kiedy widzę ją na ekranie telewizora, na twarzy pojawia mi się uśmiech.
Bardzo dobrze pamiętam także pierwszą scenę z Leną w Czasie honoru, kiedy to moja ulubiona bohaterka idzie do domu z bochenkiem chleba i na schodach spotyka, małą dziewczynkę - Żydówkę. Dziewczynka jest bardzo głodna, więc śpiewa dla Leny, aby dostać coś do jedzenia. Pamiętam to spojrzenie, współczucie i uśmiech w oczach Leny, która lituje się nad dziewczynką i daje jej kawałek chleba.
Tak, więc z wielką chęcią (choć nie mam zdolności aktorskich) wcieliłabym się w rolę Leny. :)

"Kasia27" - Kasia, Miechów

Wkraczam w sferę marzeń ale muszę przyznać, że będzie to bardzo przyjemna podróż. Jeśli w moim życiu pojawiłaby się taka możliwość, chciałabym wcielić się w postać Celiny. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta... Na wiosnę jej życia przypada trudny czas - czas wojny. Mimo otaczającego niebezpieczeństwa postanawia pokonać wszelkie przeciwności. Narażając swoje życie, jako młoda kobieta walczy z okupantem. W tym samym momencie przeżywa jedne ze smutniejszych chwil życia. Staje na rozdrożu dróg... nie wie, którą ścieżkę obrać. Nie potrafi ocenić czy ramiona Krzysztofa czy Michała dadzą jej pełnię szczęścia. Zdystansowana, zagadkowa i urocza - postać jakie rzadko kreowane są w produkcjach kina telewizyjnego. Myślę, że pomimo trudności jakie przysporzyłaby mi postać Celiny w próbach jej wykreowania z chęcią podjęłabym się temu wyzwaniu. Uważam, że możliwość zagrania tej roli byłaby dla mnie zaszczytem... Celina to prawdziwa kobieta - świadoma siebie i swoich poczynań -tamtych czasów. Uważam, że nie istnieje nic wspanialszego od możliwości - choć na chwilę - wczucia się w inną osobę. Jej sytuację życiową i czasy w których żyje.

"Marlena" - Marlena, Ostrowiec Świętokrzyski